Why เลน ทา มองรักด้วยเลนส์ไวด์

ถ้าใครคนหนึ่งให้ความสำคัญเฉพาะวันสำคัญและใครอีกคนหนึ่งมองว่ามันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง คนสองคนถ้ามุมมองต่างกันมากๆก็ยากที่จะไปด้วยกันได้ แต่ไม่เสมอไป เพราะบางทีมุมมองที่ต่างก็อาจทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้นก็ได้ อะไรในโลกนี้ที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปได้ทั้งนั้น เพราะความรักไม่มีอะไรขวางกั้นหยุดยั้งได้ ชายรักชาย หญิงรักหญิง คนอายุห่างกัน ยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ ปี ก็ยังรักได้กันได้ 

ว่ากันว่าวันวาเลนไทน์เป็นวันแห่งความรัก ซึ่งถ้ามองว่าวันอื่นๆมิใช่วันแห่งความรักเหรอ ก็คงไม่ใช่ คงต้องบอกว่าวันวาเลนไทน์เป็นวันแห่งความรักที่พิเศษกว่าวันแห่งความรักอื่นๆ จริงๆแล้วถ้าคนสองคนรักกันวันไหนๆก็เป็นวันแห่งความรักแต่วันวาเลนไทน์อาจจะพิเศษกว่านิดนึงเท่านั้นเอง แต่กระนั้นถ้าในหนึ่งปีมีวันแห่งความรักที่พิเศษกว่าวันอื่นแค่วันเดียวมันก็กระไรอยู่ ทำไมเราไม่ทำให้วันอื่นๆพิเศษบ้างละ ทำวันธรรมดาให้เป็นวันพิเศษ ทำวันพิเศษให้เป็นวันธรรมดา น่าจะเป็นอะไรที่พิเศษไม่แพ้กัน

ว่ากันว่าวาเลนไทน์ที่เขานิยามว่าเป็นวันแห่งความรัก แต่ก็มีหลายคนที่วันแห่งความรักนี้ คือ วันแห่งความเศร้า ความเหงายิ่งกว่าเดิม ได้แต่มองดูคนที่เค้ามีคู่ให้ดอกไม้ของขวัญกัน ส่วนตัวเรานั้นได้แต่นั่งดูและเฝ้าคอยใครสักคน แต่ผมว่าคนที่น่าเศร้ากว่า คือ คนที่มีคู่แต่เหมือนไม่มีนี่ซิน่าเศร้ายิ่งนัก แล้ววันแห่งความรักที่เราให้ความสำคัญก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วปานโกหก บางคนก็อยู่ในความทรงจำที่ดี บางคนก็อยู่ในความทรงจำแสนเศร้า สุดท้ายสิ่งที่คนสองคนต้องการมิใช่ดอกกุหลาบ 9,999 ดอก หรอก สุดท้ายแล้วความเข้าใจก็สำคัญที่สุดอยู่ดี มีบ้านหลังใหญ่โต มีรถขับสุดไฮโซ ถ้าไม่เข้าใจกันอยู่กันไปก็ไม่มีความสุขหรอก ว่าไหมครับ?

“รักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ รักที่คนสองคนมอบให้เรา คือ รักจาก พ่อ แม่ นั่นเอง การมอบความรักที่ยิ่งใหญ่ คือ การมอบความรักให้กับ พ่อ แม่ ด้วยเช่นกัน”