ว่าง,คนขี้เหงา

คนขี้เหงามักจะพยายามหาอะไรทำอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่เว้นช่องว่างให้ความเหงาย่างกรายเข้ามากัดกินหัวใจ เพราะเมื่อใดที่คนขี้เหงามีเวลาว่าง เมื่อนั้นก็จะฟุ้งซ่าน จะเหงาทันที คนที่จิตใจสงบ ยามว่างเป็นช่วงเวลาที่จิตใจของเขาเบิกบานเป็นที่สุด แต่ใช่ว่า คนจิตใจสงบจะไม่เหงาเลย เพียงแต่ความเหงาของเขาจะเบาบางไม่ได้ทำให้ทุรนทุรายเหมือนคนขี้เหงา

ศัตรูอันดับหนึ่งของคนขี้เหงา เลยกลายเป็น เวลาว่างของเขา ความยุ่งเป็นเหมือนเพื่อนสนิทของเขา แต่ภายในใจของเขา เชื่อเถอะ ไม่ได้อยากยุ่งตลอดเวลาหรอก อยากหยุดพักบ้าง แต่เมื่อว่างและลองหยุดพักแล้ว ความเหงาก็เล่นงานตลอด ตลอดเวลาที่ว่าง



ไม่มีใครอยากเหงาหรอก !

คนขี้เหงาเลยกลายเป็นคนที่อยากมีใครสักคน ใครก็ได้ ที่ได้คุยด้วยแล้วหายเหงาได้ โดยไม่จำเป็นจะต้องมีพันธะผูกพันกัน อาจเป็นเพื่อน เป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันก็ได้ แค่ให้ได้คุยได้ระบายให้หายเหงาก็พอแล้ว บางทีเพื่อนของคนขี้เหงาอาจจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเสมอไป อาจเป็นสิ่งของ หนังสือ มือถือ เพลง เกมส์ ฯลฯ

ไม่มีใครอยากเหงา ตลอดไปหรอก คนขี้เหงาก็อยากเป็นคนจิตใจสงบ เบิกบานใจเวลาว่างบ้าง แต่ทำไงได้ก็ไม่สามารถทำให้มันเบาบางลงได้ เพื่อนอาจทำให้หายเหงาได้แค่ชั่วคราว จะหาคนรัก คนรู้ใจ ก็อาจไม่แน่ใจได้ว่าจะทำให้หายเหงาได้จริงๆหรือเปล่า อาจทำให้เหงาเพิ่มขึ้นก็ได้ ทางเดียวที่ยั่งยืนคงต้องพึ่งตัวเองเพียงอย่างเดียว

อยู่กับมันให้ได้ รู้เท่าทันใจตัวเองให้ได้ !

ถ้าว่างลองขัดลองเกลาจิตใจดูบ้าง ไม่ต้องไปขัดไปเกลาจิตใจที่ไหนไกลหรอก อยู่ที่ไหนก็ได้ แค่รู้สึกตัว รู้ตัวว่ากำลังหายใจเข้าหรือหายใจออกก็พอ อาจช่วยเราได้บ้างไม่มากก็น้อย อย่างน้อยก็ช่วยให้เรากลับมาหาตัวเอง กลับมาอยู่กับตัวเอง

               "เพื่อนสนิทของคนขี้เหงา คือ เวลายุ่ง ศัตรูของคนขี้เหงา คือ เวลาว่าง"