ความหลง

เวลาเรารักใครสักคน แล้วคนคนนั้นทิ้งเราไปหรือปฏิเสธรับรักเรา มันก็เลยทำให้เราคิดว่าเราไม่มีค่าพอ พลอยทำให้เราเหมารวมไปทั้งหมดเลยว่า เรามันไม่มีค่ากับคนทุกคน โลกนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน กลั่นแกล้งกันเหลือเกิน ทำไมจึงเป็นแบบนี้น่ะ

ใช่หรือไม่ว่า ความหลงอาจบังตาเราอยู่ บังจนมองไม่เห็นคนรอบข้าง ไม่เห็นคนที่รักเรามากที่สุดเท่าชีวิต แม้กระทั่งตัวเองก็ยังมองไม่เห็น มองไม่เห็นค่าของคนที่รักเราจริงๆ มองไม่เห็นค่าของตัวเองว่ามีค่าแค่ไหน มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเขา



ความรักโดยเพรียวๆที่ไม่มีอะไรห่อหุ้ม เป็นความรักที่สวยสดงดงามอย่างมาก แต่น่าเสียดายความหลงกลับทำให้เรามองเห็นความรักบิดเบือนไปอย่างมากมาย ขึ้นชื่อว่า "หลง" ไม่แม้กระทั่งความรักที่ทำให้เรามองเห็นความบิดเบือนไปจากความเป็นจริง เกือบทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ำทำให้เรามองไม่เห็นความเป็นจริง ไม่ว่าจะเป็น หลงบุญ หลงบาป หลงความดี เป็นต้น

ความหลงมักแอบอยู่ในสิ่งดีงามเสมอ แต่เราสามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน ก็ต่อเมื่อ เราสวมแว่นตาวิเศษที่เขาตั้งชื่อให้มันว่า "สติ" แว่นวิเศษนี้ทุกคนล้วนมี ทุกคนล้วนพกพาไปไหนมาไหนตลอดเวลา แต่เราไม่ค่อยได้หยิบมันมาใช้ประโยชน์สักเท่าไร น่าเสียดาย ธรรมชาติอุตส่าห์มอบให้กับเราทุกคน แต่เรากลับทิ้งมันไว้ให้ฝุ่นเกาะเกรอะ หยิบมันมาปัดฝุ่นบ้างก็ได้ หยิบมันมาสวมใส่บ้าง ใช้ประโยชน์จากมันบ้างก็ได้ เพราะแว่นวิเศษนี้ไม่คิดค่าเสื่อม ยิ่งใช้มันมากเท่าไร คุณภาพของมันยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

...

...

...

หยิบมันขึ้นมา แล้วใส่ซ่ะ !!

"อย่ามองอะไรด้วยความหลง มันจะพาเราไปสู่ความงมงาย ผลลัพธ์สุดท้ายมันจะทำร้ายเราให้เจ็บปวดเสมอ"