บางคนพูดคุยกันมาทั้งวันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
บางคนพูดคุยกันมาตั้งนานกลับรู้สึกว่าไม่สนิทเลย
บางคนแค่ได้พูดคุยไม่กี่คำกลับรู้สึกสนิทมากมาย
บางคนมีเพื่อนมากมายแต่กลับรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวเดียวดาย
บางคนมีเพื่อนอันน้อยนิดแต่กลับอบอุ่นเป็นที่สุด
บางคนกำลังนั่งร้องไห้คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนปลอบใจเลยสักคน
บางคนแค่เริ่มเงียบเพื่อนก็รู้โดยทันทีว่ากำลังเศร้า
น้อยเหลือเกินที่จะมีใครสักคนเข้าใจเราได้เป็นอย่างดี หากใครมีคนที่เข้าใจเราสักคนก็ถือว่าคุ้มแล้วได้เกิดมา เพราะบางทีแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวของตัวเองเลยก็มี เราทุกคนต่างก็ปรารถนาอยากจะมีใครบางคนมาเข้าใจเราขอแค่สักคนก็ยังดี ถึงแม้ว่าจะมีคนคอยย้ำเตือนอยู่เสมอว่า "ให้เข้าใจตัวเองก่อน ก่อนที่จะให้คนอื่นมาเข้าใจ" ก็จริง แต่ก็น้อยคนเหลือเกินที่จะเข้าใจตัวเองก่อน หลายคนก็อยากให้คนอื่นมาเข้าใจตัวเองก่อนทั้งนั้น
บางคนเหงาเหลือเกินแค่ใครสักคนที่เข้ามาก็รับไว้ในหัวใจทันที
บางคนมีใครข้างกายอยู่ทั้งคนกลับเหงาได้อย่างมากมาย
บางคนเลือกเองที่จะอยู่คนเดียวเพราะเป็นอิสระ
บางคนก็อยากมีใครสักคนและอยากเป็นอิสระด้วย
บางคนกลัวการผูกมัดจนเกินไปจนไม่มีใครเลยสักคน
บางคนรักการผูกมัดจนทำให้อีกคนรู้สึกเหมือนติดคุก
บางคนดีแสนดีแต่คนคนนั้นกลับมิใช่เป็นคนที่ถูกเลือก
"หากคุณมีบางคนที่เข้าใจคุณจากหลายคน ขอให้รู้ไว้คุณน่ะโชคดีที่สุดแล้ว"
โดนใจมากเลย
ReplyDelete